Perdeleri kapandı karşı apartmanın demek kiSiyahları giyinecek gökyüzüÖyle hüzün karası değilBol yıldızlı…Aşağıda şehrin ışıklarıNe tam siyah ne tam aydınlıkVe ben;Büyüklüğü yeteri kadar olan balkonuma demir attım .Sesi yükselmeye başladı sessizliğinÇok bağıran, çok haykıran sessizliğin.Ağzımda şarabın bıraktığı buruk tatGözüm kadehteKadeh fazla zarifKadın gibi…Şişe soğuk ve kırmızıKadehe…
Çözemedim!Karışıktı, belki uğraşmak istemedim.Mahcubum sana,Düğümler atarak aldığım yeni yaşlara.Kendimce de haklıyım daSes çok, seda yok.Herkesin bir fikri var meselaHerkes var başlı başınaBaşa bela. Ve bir o kadar da borçluyum sanaHerkes gittiğinde,Güneş bile ”gitmeli çünkü”Sen kalandın, hep vardın… Düşünüyorum,Ne olurdu daha erken anlasaydım?Olmazdı…Böyle tadı olmazdı.Kolay elde…
Bir şişeden üç bardak çıkar. Üçüncü bardağını da kırmızılıktan kurtardı kadın. Omuzlarındaki saçlarını o sakin yaz rüzgarı dansa kaldırırken nedense göz bebeklerinin seçilemeyeceği koyuluktaki gözleriyle boş şişeye baktı. Bir tane daha almalıydık, dedi. Bina manzaralı, ufak ama dört duvara yeğlenen balkonda iki kişiydiler. Sen adabı bilmiyorsun, şarap o kadar doldurulmaz, üç değil beş bardak çıkmalıydı, dedi adam. Duymadı onu, romantik bir gecede açılan şaraplardan değildi bu. Estetiğin ne önemi vardı?
Bir esinti var Zümrüt’ten ötürüEsintiyle yayılan, aklı firar ettiren kokuBu sarhoşluk söyletiyor beniGeliyor işte geliyor!Topuklarının sesi, kalp ritmimi arttırıyorMesafe azaldı, kamaşmaya başladı gözlerSaçları; acelesi olduğunda alalade topladığı,Keyifliyse özgürlüğe bıraktığı…Arabesk ruhuma,Kömürden kara, içimde yara saçları…Ben diyim omuz hizası,Siz diyin dünya telaşı.Gözlerine bakınca karar kılınmış ismin,İsminin hakkını…
Kuşlar uçuyor şimdi. Ne şanslılar. Bana mı baktı o, kanatlarını çırpa çırpa. Bembeyaz bulutlar arasında süzülmekle, maviliği tatmakla beni kıskandıracak güya? Gelir miyim bu oyunlara? Bak ben de uçuyorum. Şu inşaatta bir bitemedi. Halbuki iki dakika manzaraya dalıp huzurlu rolü yapacaktık kahveyle. Amma da acıymış…
Kitap Sohbetleri serisinin üçüncü videosu Halikarnas Balıkçısı’nın deniz kokan romanı Aganta Burina Burinata’dan hepinize merhabalar!
Sınıfa giriyorsun, o noktada artık bir öğrenci değilsin. Kapıdan öğretmen olarak girdin. Tahta, tahtanın önünde sen; en az otuz sıra, karşılarında senin masan… Statü atladın, farkındasın. Bir zamanlar o sıralarda oturan senin küçüklüğündü ve öğretmen her kapıdan girdiğinde saygının verdiği gereklilikle ayağa kalkardın. Şimdi senin…
Ne kadar da yorgunsun bugünSahi tam olarak ne kadar?Konuşmak istemiyor dudakların,Cümleler kurulmuyor devriliyor sanki.Uykusuzum diyip ardına sakladıklarınGözaltlarında birikmişHiç mi umut yok,Tamamen vazgeçiş mi bu?Belli ki gidesin var,Baş edemediklerinden kaçasın var.Heyecanla verdiğin savaşların,Bu tepe bana düzlükBini sıfırla çarpar ilerlerim, deyişlerin…Önce onlar mı gitti?Yıldıran bir şey var…
Sen çiçekleri sevBen çiçekleri seven seniSen yağmuru sevBen yağmurda ıslanan teniniSüzülürken saçından yüzüne doğruZamanı durduran yağmur tanesiNe güzel manzaradır bu!Sevmeye devam et,Pencerene konan güvercinleriSokağından geçen kedileriKüçük hediyelerle mutlu ettiğin çocuklarıBen mi?Seni izliyorumSenden etrafa yayılanRuhunu güzelleştiren sevgini.Gözlerimi alamıyorum ki sendenYürüyüşün zarafeti,Gülüşün aşkı anlatıyor.Sevginin verdiği lezzeti başka…
Halının altında kaldı hayallerimSüpürdüm onları benGörünmesin, bilinmesin diyeAma çöpe atmadım, sadece gizledimNe çok şey olmayı istedim benNe çok şey yapmayı…Yarım kaldı bazılarıBazılarınaysa hiç başlanmadıZamanla unutuyor insanZamanı dolduruyor çünküUzaklara dalmalar başlıyorBir şeyin eksikliği kaplıyor ruhuBeni fark et diyorAtladığın, es geçtiğinİçinde avaz avaz seni çağırıyor Sen ister…