Gün doğuyor, gün batıyor. Uyanılıyor, bir yerlere gidiliyor veya varılıyor. Kaç yere kaç gerçeğe varılıp göz açılıyor. Bilinmiyor, bilinenlerle bilinmeyenler çarpılıyor ve toplanıp çıkarılıyor… benim kafa dağılıyor. Dağınıklık, konuşarak toparlanır sanılıyor.
Yanıyor kalbim, ruhum hatırlar gibi oluyor yaratıldığını. Allah Allah diyor dudaklar sigarasının dumanını verip denizle düşüncelere dalarken. Allah Tanrıysa ve tanrı Türkçeyse insan neyden kaçıyor? Ufuk, bir doğruyu doğuruyor. Deniz fenerine çıkıyor biri Ene’l Hak diyor, kelimelerden dahi korkanlar bunu çok yanlış anlıyor. Doğru benim, ben varlık… Ben çekilince aradan, kalır beni yaradan. Varım ve nihayetinde yokum. Tekim. Sus diyor aklım sus. Susmak yanlış geliyor.
Yanlışı yapmak hepten yanlış geliyor. Yani susmak eylemi gerçekleşmiyor. Deniz dalga dalga yanaşıyor bana, suyun sesi bile susmuyor. Hele çevremdeki insanlar… Onlar beni kendi halkalarının içlerine alıp yumuyor kulaklarını açıyor ağızlarını. Hayır, gözlerini yummuyor. Gözleri üzerimde, çünkü merak ediyor kendi inandıklarını ne derece yutuyorum diye gözleriyle gırtlağıma basıyor. Ne kadar konuşmak istesem de kulaklarının olmayışı, beni duymalarını ve başka düşünceleri işitip anlamaya çalışmalarını engelliyor.
Halbuki insan kutsal bir üçleme. Beden kutsal, zihin kutsal, ruh kutsal. Kim bu kadar kutsalın ortaya çıkarmak istediğini engelleyebilir?
Ufuk yanıyor, öyle kaygısız öyle hesapsız. Doğmanın ve batmanın muhteşem yangınında ne de huzurlu. Oysa ben yanarken birçok konuda açıklama yapmalıyım. Kendi gerçeğimin ayaklarının yere bastığını ispat etmeliyim. Peki ben yoksam, o-bu-şu yoksa, neyin ve neyi anlatma arzusu bu?
Hepimizin yaşama farklı kıyılardan dalma isteğini kavrıyorsam, ufka bakışımızın aynı açılarda olmaması bilinçliyse… Güneş ortak mesajı iletmiyorsa bizlere, birçok koldan saçılıyorsa içimize ve bunun böyleliğini kişinin kendisi istiyorsa…
O yüzden bırakıyorum ısrarla tutunduğum konuşma arzusunu. Kabul ediyorum, çeşitliliği ve gerektiğinde susmayı.
